Το μυκόπλασμα των γεννητικών οργάνων είναι μια λοίμωξη που προκαλείται από το βακτήριο Mycoplasma genitalium, το οποίο μεταδίδεται κυρίως μέσω σεξουαλικής επαφής. Μπορεί να επηρεάσει άνδρες και γυναίκες, προκαλώντας προβλήματα στα γεννητικά όργανα, ενώ ενδέχεται να μεταδοθεί και από μητέρα σε παιδί κατά την εγκυμοσύνη ή τον τοκετό.
Ακριβείς και Στοχευμένες Θεραπείες
Χωρίς ταλαιπωρία
Εξάλειψη υποτροπών
Συμπτωματα
Οι περισσότεροι ασθενείς δεν εμφανίζουν συμπτώματα ή παρουσιάζουν ήπια σημάδια. Εντούτοις, σε κάποιες περιπτώσεις, μπορεί να παρατηρηθούν τα εξής:
Σε άνδρες:
Ερεθισμός και αίσθημα καύσου κατά την ούρηση
Πόνος ή φλεγμονή στην ουρήθρα ή στους όρχεις
Σε γυναίκες:
Κολπίτιδα
Πόνος κατά τη σεξουαλική επαφή
Αιμορραγία μετά τη σεξουαλική επαφή
Φλεγμονή της ουρήθρας ή των ωοθηκών
Επιπλοκες
Αν δεν αντιμετωπιστεί, το μυκόπλασμα μπορεί να οδηγήσει στην εμφάνιση σοβαρών επιπλοκών. Στους άνδρες, ενδέχεται να προκαλέσει προστατίτιδα ή επιπλοκές στο ουροποιητικό σύστημα. Στις γυναίκες, οι επιπτώσεις περιλαμβάνουν πυοσαλπιγγίτιδα, υψηλό κίνδυνο πρόωρου τοκετού, εξωμήτρια κύηση και αυξημένο κίνδυνο μολυσματικής εντερίτιδας.
Διαγνωση
Η διάγνωση του μυκοπλάσματος πραγματοποιείται μέσω εξετάσεων αίματος, ούρων ή δείγματος από τα γεννητικά όργανα. Ο αρμόδιος ιιατρός λαμβάνει το ιστορικό του ασθενούς, εστιάζοντας στα συμπτώματα και τις σεξουαλικές επαφές. Εν συνεχεία, διενεργείται φυσική εξέταση για εντοπισμό τυχόν φλεγμονών ή αλλοιώσεων.
Οι εργαστηριακές εξετάσεις περιλαμβάνουν λήψη δείγματος από την ουρήθρα στους άνδρες ή τον κόλπο στις γυναίκες, το οποίο εξετάζεται με μοριακές τεχνικές, όπως το PCR. Η ανάλυση αίματος συμβάλλει στον εντοπισμό αντισωμάτων κατά του μυκοπλάσματος.
Βάσει των ευρωπαϊκών κατευθυντήριων γραμμών, η ανίχνευση DNA ή RNA του βακτηρίου επιβεβαιώνει τη λοίμωξη. Οι σεξουαλικοί σύντροφοι ενός ατόμου που έχει διαγνωστεί πρέπει να λάβουν επίσης θεραπεία, με σκοπό την αποφυγή επιδημιολογικής εξάπλωσης.
Θεραπευτικη Αντιμετωπιση
Η θεραπεία του μυκοπλάσματος των γεννητικών οργάνων περιλαμβάνει τη χορήγηση αντιβιοτικών. Ο γιατρός θα επιλέξει την κατάλληλη αγωγή, συνήθως με ένα ή περισσότερα φάρμακα, ανάλογα με τον τύπο του βακτηρίου και τη σοβαρότητα της λοίμωξης. Συνήθως, χορηγούνται μακρολίδες, όπως η αζιθρομυκίνη, τετρακυκλίνες, όπως η δοξυκυκλίνη ή φθοροκινολόνες, όπως η μοξιφλοξασίνη.
Είναι σημαντικό να ολοκληρωθεί η θεραπεία, ακόμη κι αν τα συμπτώματα υποχωρήσουν νωρίτερα, προκειμένου να αποφευχθεί η επανεμφάνιση της λοίμωξης και η ανάπτυξη ανθεκτικότητας στα αντιβιοτικά. Σε κάποιες περιπτώσεις, ο σεξουαλικός σύντροφος μπορεί επίσης να χρειαστεί θεραπεία. Εάν η αρχική θεραπεία αποτύχει, συστήνεται διαφορετική φαρμακευτική αγωγή.
Προληψη
Εκτός από τη φαρμακευτική θεραπεία, συνιστάται
Αποχή από σεξουαλική επαφή κατά τη διάρκεια της θεραπείας,για να μην μεταδοθεί η λοίμωξη.
Ενημέρωση των σεξουαλικών συντρόφων, ώστε να λάβουν τη δέουσα θεραπεία.
Τήρηση των οδηγιών του γιατρού με επαναληπτικές εξετάσεις, αν χρειάζεται.
Επανεξέταση μετά τη θεραπεία, για να επιβεβαιωθεί η πλήρης υποχώρηση της λοίμωξης.
Χρησιμοποιώντας προφυλακτικό, κατά τη διάρκεια της σεξουαλικής επαφής, μπορείτε να μειώσετε σημαντικά τον κίνδυνο μετάδοσης του μυκοπλάσματος των γεννητικών οργάνων και λοιπών σεξουαλικά μεταδιδόμενων λοιμώξεων.
